Zagadnienia renesansowego malarstwa

To - przykładowo - fresk w Watykanie pędzla Rafaela Santi zatytułowany Szkoła Ateńska. Szkoła Ateńska jest alegorią filozofii. Ta wielopostaciowa monumentalna kompozycja została utrzymana w dość zawężonej gamie pokrewnych, ciepłych tonów. Grupę filozofów starożytnych i współczesnych swej epoce umieścił artysta w pejzażu architektonicznym (przypominającym budowane wówczas wnętrze kościoła św. Piotra), umożliwiającym ukazanie iluzorycznej głębi obrazu i posłużenie się po mistrzowsku opanowaną perspektywą zbieżną. Kompozycję budują dwa poziome, równolegle ustawione ciągi stojących postaci. Pionowe rytmy utworzone są przez elementy architektury i figury ludzkie. Układ jest oparty na symetrii pozornej, centralny, doskonale równoważny, o matematycznie wyważonych proporcjach poszczególnych części. Centralnymi postaciami są: Platon wskazujący niebo - świat doskonałych, pozaziemskich idei i Arystoteles - ukazujący ziemię, badacz świata na drodze rozumowej, opierający się na rzeczywistości poznanej zmysłowo. Grupie patronują posągi Apolla i Ateny - opiekunów sztuk wyzwolonych i nauki. Zostały tu zawarte naczelne założenia dojrzałego renesansu: dążenie do pogodzenia zachwytu nad antykiem z chrześcijańską ideologią, próba pogodzenia wiary z wiedzą, intuicji z rozumem, koncepcji piękna absolutnego, doskonałego z pięknem konkretnym, jednostkowym, zawartym w rzeczach postrzeganych.